De serie Labyrinths of Life (LOL), met een zelfde afkorting als Laughing Out Loud, laat momenten uit het leven van een mens zien, vanuit het besef dat het niet altijd makkelijk is om bij de continue veranderingen op ons levenspad altijd hard te blijven lachen. We voelen ons soms kwetsbaar en machteloos bij alles wat er in de moderne tijd gebeurt en in luttele seconden van over de hele wereld op onze digitale apparaten binnenkomt.
Achtergrondinformatie:
Optimisme in tijden van vooruitgang
Uit onderzoek (Ritchie, 2024) blijkt dat meer dan 75% van de 16 tot 25-jarigen wereldwijd bang zijn voor de toekomst. Er is volgens Hanna Ritchie urgent optimisme nodig om het perspectief op een duurzame planeet ook realiteit te laten worden.
Hoopvolle ontwikkelingen om aan mee te doen en een gevoel van haalbaarheid naast alle negatieve nieuwsberichten en beelden van oorlog en rampspoed.
De schrijver Ovidius laat in zijn metamorfose-verhalen de goden zich als mensen gedragen. Hij beschrijft de gedaanteverwisselingen, die aan de natuur eigen zijn. Zoals een rups in een vlinder verandert, verandert alles continue in de natuur. Anno 2025 leven we in een tijd dat we ons als mensheid op steeds meer gebieden als goden gedragen en daarmee (klimaat) veranderingen exponentieel versnellen en onomkeerbaar lijken te maken… het vervuilt ons eigen leefomgeving en onze lichamen.
Ovidius’ filosofie dat alles in de kosmos voortdurend in beweging is, niets blijft gelijk, maar ook niets vergaat volledig, sluit aan bij de circulaire economieën, die we wereldwijd aan het creëren zijn en het ‘cradle to cradle’ denken.
Wat nu als we de verhalen van 2024 jaar geleden gebruiken om een serie positieve beelden te creëren? Beelden,die visies ondersteunen van organisaties die er voor gaan zorgen dat het de komende 2000 jaar heel normaal is om biodiversiteit te beschermen en duurzaamheid leidend te laten zijn? In balans met de basisbehoeften van al het leven op aarde te handelen. Dat idee is de drijfveer voor de serie Labyrinths of Life.
ODE aan moderne helden
Het labyrint als symbool voor de levensweg, met veel wendingen en zonder doodlopende paden, dateert al uit de Griekse oudheid. De romeinse dichter Ovidius schreef rond het begin van onze jaartelling een serie van honderd dertig verhalen met als centraal thema de eeuwige verandering in de natuur. Ieder verhaal komt voort uit het vorige. Zo ontstaat ook deze serie LOL kunstwerken, waarin ieder schilderij een reactie ontvangt in de vorm van een keramiek beeld, waarop weer een volgend schilderij ontstaat. Ovidius maakte van de Griekse goden menselijke helden met een soort filosofisch moraal in elk verhaal. De schilderijen van de LOL-serie zijn allemaal opgedragen aan hedendaagse ‘helden’; organisaties die tegen alle obstakels in zich inzetten voor de duurzaamheidsdoelstellingen van de Verenigde Naties. Zij zorgen voor het urgente optimisme dat we onze planeet leefbaar houden voor zoveel mogelijk levende wezen en de generaties na ons.
Uit de metamorfosen van Ovidius
‘Geen enkel ding in dit heelal, geloof me, gaat teloor,
maar alles wisselt en vernieuwt.
Men spreekt van een geboorte als er iets anders aanvangt dan er was,
en sterven is ophouden met hetzelfde zijn.
En toch, het grote geheel blijft wel bestaan, al schuift er nog zoveel van hier naar daar.’
(Ovidius, Boek 15, 254)
‘Ons eigen mensenlichaam is ook almaar rusteloos aan het veranderen.
Wat wij geweest zijn, wat wij nu zijn,
zullen wij morgen niet meer zijn.
Er was een tijd, waarin wij
als zaad, als eerste hoop op leven, in de moederbuik hebben gewoond, een kunstwerk in de handen der natuur;
die heeft ons in dat zwanger moederbinnenste niet willen
beknellen, maar uit huis gejaagd, de wijde wereld in…’
(Ovidius, boek 15, 214)
Alura 